Καλό μήνα με νέο soundtrack: Η Ζωή Τηγανούρια υπογράφει τη μουσική στα "Χρυσά Κουπιά" της Μαρίας Παπαγιάνν

 

Το soundtrack "Χρυσά Κουπιά" σε σύνθεση και ενορχηστρώσεις από τη Ζωή Τηγανούρια και τον Στέλιο Γενεράλη κυκλοφορεί από τη Zoe Music!
Πρόκειται για την μουσική επένδυση της ομότιτλης θεατρικής παράστασης βασισμένης στο μυθιστόρημα της γνωστής συγγραφέως Μαρίας Παπαγιάννη, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καλογιάννη.
Τους στίχους έχει γράψει ο Κωνσταντίνος Ρόδης και στο "Κάθε τέλος, μια αρχή" η Μαρκέλλα Σελιανίτου.
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Ελένη Τζαγκαράκη, Νίκος Αναστασόπουλος, Βαγγέλης Πιτσιλός, Ευγενία Βησσαρίου, Χρήστος Λοΐζος & Μανταλένα Παπαδάτου.
Αφηγήσεις: Νίκος Ορφανός & Βασιλική Μακρή.

Available in all digital stores by
Ⓟ & ⓒ Zoe Music (2024)

ΘΩΜΑΣ ΜΠΑΚΑΛΑΚΟΣ - ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ (ΕΡΤ-2)

 

Θωμάς Μπακαλάκος ~ Ψάχνω Ελλάδα να σε βρω

 

«Εφυγε» ο Ζορζ Μουστακί

Την τελευταία του πνοή άφησε ο διάσημος ελληνικής καταγωγής γάλλος τραγουδοποιός Ζορζ Μουστακί, ο ερμηνευτής, μεταξύ πολλών άλλων επιτυχιών, του θρυλικού «Μέτοικου» («Le Meteque») της δεκαετίας του '60.
Ο Μουστακί είχε γιορτάσει στις 3 Μαΐου τα 79α γενέθλιά του. Είχε εγκαταλείψει τη μουσική σκηνή πριν από τέσσερα χρόνια, όταν δεν είχε καταφέρει να ολοκληρώσει μια συναυλία στη Βαρκελώνη εξαιτίας βρογχίτιδας. 
Διαβάστε όλο το άρθρο ΕΔΩ

«ΓΙΟΒΑΝ ΤΣΑΟΥΣ»

«ΓΙΟΒΑΝ ΤΣΑΟΥΣ»
Μια ακόμα ξεχωριστή μορφή του ρεμπέτικου, υπήρξε και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΙΝΤΖΙΡΙΔΗΣ, η ΙΝΤΖΙΡΙΔΗΣ,η ΕΤΣΕΙΡΙΔΗΣ γνωστότερος σα «Γιοβάν Τσαούς» (ψευδώνυμο προερχόμενο από το βαθμό του λοχία που είχε υπηρετώντας στον Τούρκικο στρατό), ο οποίος άφησε τη δική του «σφραγίδα» στο ρεμπέτικο.
Ο Γιοβάν Τσαούς γεννήθηκε από Έλληνες γονείς το 1893 στην Κασταμονή, της ευρύτερης περιφέρειας Κασταμονής (αρχαία Παφλαγονία), της περιοχής του Πόντου.
Με την μουσική ασχολήθηκε από πολύ μικρός, παίζοντας τα έγχορδα της οικογένειας (ταμπουρά, κλπ). Ο Γιοβάν Τσαούς, ηταν ένας από τους πιο γνωστούς μουσικούς της Μικράς Ασίας. Έπαιξε με διάσημους Τούρκους μουσικούς, και τραγουδιστές, και ηταν τέτοια η δεξιοτεχνία του σαν μουσικού, που τον βρίσκουμε σαν μουσικό στην αυλή του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ. Όμως με τα γεγονότα του 1922, μαζί με χιλιάδες Έλληνες, παίρνει και αυτός το δρόμο της προσφυγιάς, και το 1923 τον βρίσκουμε στον Πειραιά.
Μετά από τις ταλαιπωρίες του πρώτου χρόνου στα αντίσκηνα, η οικογένεια του κατόρθωσε να κτίσει ένα όμορφο διώροφο σπίτι κοντά στις εγκαταστάσεις του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, στην επέκταση των γραμμών του σταθμού των ΣΕΚ του Πειραιά. Εκεί, το 1927 παντρεύεται την γυναίκα του Αικατερίνη. Στο ισόγειο του σπιτιού, εγκαθιστά το ραφείο του, ασκώντας το επάγγελμα αυτό μέχρι το 1930, οπότε και μετέτρεψε το ραφείο σε ουζερί. Έτσι, ζώντας στην περιοχή εκείνη η οποία αποτελούσε και καταφύγιο για τους ναρκομανείς της εποχής, ο Γιοβάν Τσαούς θα γράψει μερικά από τα ωραιότερα ρεμπέτικα με θεματολογία γύρω από τα ναρκωτικά. Ένα από αυτά είναι και ο πρεζάκιας σε στίχους της γυναίκας του..

Το 1931,νοικιασαν και λειτούργησαν ένα μαγειριό – ουζερί κοντά στο πέραμα, εκεί όπου στα κατοπινά χρόνια έγιναν οι δεξαμενές πετρελαίου. Το 1937 μετακόμισαν οριστικά από τον Πειραιά στο σπίτι τους στην Κοκκινιά, όπου και έμειναν μέχρι το τέλος τους το 1942. Ο Γιοβάν Τσαούς ηταν σεβαστός από όλους τους ρεμπέτες. Αν και στην Τουρκία εργαζόταν σαν μουσικός, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι στην Ελλάδα ΔΕΝ ανέβηκε σε πάλκο, και αυτό γιατί διαφωνούσε με τον τρόπο λειτουργίας των άλλων μουσικών, και τον τρόπο «διασκέδασης» ορισμένων θαμώνων. Ο Γιοβάν Τσαούς, κατά ανεξήγητο τρόπο θα λέγαμε, βρέθηκε να γνωρίζεται με τον μεγάλο Παναγιώτη Τούντα, και να είναι μάλιστα και σολίστας σε μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του Τούντα, ο οποίος σημειωτέον ηταν τότε καλλιτεχνικός διευθυντής εταιριών δίσκων.
Τα τραγούδια του Τούντα στα οποία έπαιξε μπουζούκι ο Γιοβάν Τσαούς , ηταν ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣΣΑ, ΒΑΡΒΑΡΑ, ΜΑΡΙΚΑ Η ΔΑΣΚΑΛΑ, και άλλα. Ο Γιοβάν Τσαούς στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του χρησιμοποιούσε έναν ερασιτέχνη τραγουδιστή, έναν μηχανουργό, τον Αντώνη Καλυβόπουλο, αλλά και έναν επαγγελματία, τον καλύτερο της εποχής, τον Στελλάκη Περπινιάδη. Η δισκογραφία του αριθμεί όλα και όλα δώδεκα τραγούδια. Εκτός αυτών, συμμετείχε και σε καμιά δεκαριά τραγούδια άλλων συνθετών.. Οι ηχογραφήσεις έγιναν μεταξύ 1935 και 1937, και κατόπιν ο Γιοβάν Τσαούς εγκατέλειψε κάθε σχέδιο για να συνεχίσει γιατί στο μεταξύ είχε επιβληθεί και η λογοκρισία του Μεταξά.
Ο Γιοβάν Τσαούς δυστυχώς άφησε λίγα τραγούδια για να τον θυμόμαστε. Πολλοί είναι εκείνοι που μίλησαν για τον μουσικό Γιοβάν Τσαούς με τα καλύτερα λόγια. Σαν μουσικός (σύμφωνα με διηγήσεις παλιών) ηταν άφτιαστος, ενώ οι γνώσεις του επάνω στους «δρόμους» της ανατολίτικης μουσικής, τα μακάμ, ηταν μοναδικές. Από αυτόν πήραν γνώσεις οι Μάρκος, Μπάτης , Δελιάς, Παγιουμτζής, Κερομύτης, και άλλοι ρεμπέτες, με τους οποίους βρισκόταν συχνά και έπαιζαν στις διάφορες παρέες. Ο Γιοβάν Τσαούς δημιούργησε έναν μύθο γύρω από το όνομα του τόσο με το ιδιαίτερο ύφος του, τη μοναχική συμπεριφορά του, και πάνω απ’ όλα, με τα «δύστροπα» (κατά τον Βαμβακάρη) όργανα του, τα οποία ΜΟΝΟ εκείνος μπορούσε να παίξει. Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό με τον Μάρκο, ο οποίος άφησε το δικό του μπουζούκι και επιχείρησε να παίξει με το μπουζούκι του Γιοβάν Τσαούς. Μάταια όμως, και από τη «φούρκα» του, κόντεψε να το σπάσει λέγοντας ότι τα όργανα αυτά έχουν ένα αφεντικό.
Και να δούμε καλύτερα τα όργανα του Γιοβάν Τσαούς, μέσα από την μελέτη του Παναγιώτη Κουνάδη, και τις περιγραφές του. 
«Είχα την ευκαιρία να μελετήσω τα όργανα του Γιοβάν Τσαούς, που βρίσκονται σε άριστη κατάσταση στα χέρια των απογόνων της αδελφής της γυναίκας του. Πρόκειται για δυο τρίχορδους ταμπουράδες, ο μεγάλος, με ελεύθερο μήκος χορδής 64 εκατοστά, κι ο μικρός, αντίστοιχα με μήκος 52 εκατοστά. Ένα τρίτο όργανο, μισοτελειωμένο, καταστράφηκε σε κάποια μεταφορά. Πρόκειται για ιδιότυπα, από μορφολογική άποψη όργανα, και έχουν κατασκευαστεί από το γνωστό οργανοποιό του Πειραιά Κυριάκο Πεσμαζόγλου η Λαζαρίδη, κατά πάσα πιθανότητα αντίγραφα προτύπων που πρέπει να έφερε ο Γιοβάν Τσαούς από την Μικρά Ασία.
Όσον αφορά τη μορφή, διατηρούν το σχήμα του ταμπουρά που συναντάμε σε γκραβούρες, πίνακες ζωγραφικής, χαλκογραφίες, εικονογραφίες, κλπ του 17ου , 18ου και 19ου αιώνα. Το πιο ενδιαφέρον κατασκευαστικό στοιχείο είναι το κούφιο μπράτσο, που αποτελεί συνέχεια του σκάφους. Στο τελείωμα του σκάφους έχουμε την πύκνωση στις ντούγιες, ένα διακοσμητικό συνδετικό και εν συνεχεία τις ντούγιες του μπράτσου. Έχει οκτώ κλειδιά από σκληρό ξύλο μέσα από το οποίο περνάν κοκάλινα στριφτάρια. Στις άκρες είναι γραμμένο το όνομα του με κοκάλινα γράμματα (ΤΣΑΒΟΥΣ και Ι.ΤΣ).Το κούφιο μπράτσο ελαφρύνει πολύ το όργανο, ενώ η συνέχεια σκάφους – μπράτσου, διευκολύνει την κίνηση του αριστερού χεριού στις υψηλές νότες.
Όσον αφορά τα διαστήματα που δημιουργούνται από τα τάστα, παρατηρούμε τα εξής.: Όσον αφορά στο μεγάλο όργανο (64 εκατοστά ελεύθερο μήκος χορδής), ακολουθει με ακρίβεια τα διαστήματα του προπολεμικού σαζ-μπαγλαμά που κατασκεύαζαν στην Τουρκία , όπου γίνεται χρήση των γνωστών διαστημάτων της μονοφωνικής μουσικής 9/8, 10/9 (επόγδοος και επιένατος τόνος) και 16/15 η 256/243 για τα ημιτόνια, με 5 σημεία ενδιάμεσης παρέμβασης στα διαστήματα του τόνου. Το δεύτερο όργανο (52 εκατοστά ελεύθερο μήκος χορδής) ακολουθει τα διαστήματα του τούρκικου σαζ-τζουρά, με μικρολάθη στις τοποθετήσεις των τάστων που οφείλονται μάλλον στον κατασκευαστή.. Είναι φανερό ότι τα όργανα αυτά δεν ηταν δυνατόν να έλθουν σε ταυτοφωνία με τα μπουζούκια και τους μπαγλαμάδες της πειραιώτικης κομπανίας του Βαμβακάρη κλπ που ηταν χωρισμένα για να παίζουν συγκεκριμένα διαστήματα».
Έτσι περιγράφει ο Παναγιώτης Κουνάδης τα όργανα του Γιοβάν Τσαούς.
Ο Γιοβάν Τσαούς και η γυναίκα του Αικατερίνη, πέθαναν το 1942 από δηλητηρίαση. Είχαν φάει αλλοιωμένο θαλασσοβρεγμένο στάρι, και ο Γιοβάν Τσαούς πέθανε στις 10το βράδυ, και μετά πέντε ώρες η γυναίκα του στα χέρια της ανιψιάς της.
tsougarisgnomi@gmail.com

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ

Ένας άνθρωπος «κεφάλαιο» της ρεμπέτικης ιστορίας, είναι ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Ο Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην Κίο της Μικράς Ασίας το 1914. Στα οκτώ του χρόνια έχασε τον πατέρα του. Ήταν τότε στην «συμφορά», στη καταστροφή του 1922. Την ίδια χρονιά, φεύγει με την μητέρα του και την γιαγιά του για την Ελλάδα.
Αρχικά εγκαταστάθηκαν στις Τζιτζιφιές. Ο Παπαϊωάννου από μικρός βγήκε στην βιοπάλη, και νεαρός ασχολήθηκε με την μουσική, και ηχογράφησε τραγούδια που ο ίδιος είχε γράψει. Η γνωριμία μας με τον «Μπαρμπαγιάννη», θα γίνει μέσα από την αυτοβιογραφία του που φέρει τον τίτλο «Ντόμπρα και Σταράτα» (εκδόσεις Κάκτος 1982),και συγκεκριμένα θα γνωρίσουμε τον Παπαϊωάννου μέσα από «στιγμές» της ζωής του.
«Το σκέφτηκα λοιπόν, το ξανασκέφτηκα, και αποφάσισα να γράψω τη ζωή μου. Την αυτοβιογραφία μου, που είναι και η Ιστορία της Λαϊκής Μουσικής. Ο τίτλος θα μπει όπως τον γράφω εγώ. Αυτός εδώ. «Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΕΤΕΡΑΝΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ». Κάπως έτσι ξεκινά την αφήγηση του στον Κώστα Χατζηδουλή, ξεδιπλώνοντας το κουβάρι των αναμνήσεων μιας ολόκληρης ζωής.
Τότες, με την καταστροφή της Μικράς Ασίας το 1922, με τη μάνα μου και τη γιαγιά μου φύγαμε για την Ελλάδα. Κι αυτή τη φρίκη τη θυμάμαι σαν όνειρο. Είναι εικόνες που ποτέ δεν μου έφυγαν από το μυαλό. Ο κόσμος φώναζε βοήθεια και η θάλασσα ήταν γεμάτη αίμα, μπαούλα, ρούχα, και άλλα.
Είμαστε οικονομικά ανεξάρτητοι, είχαμε μεγάλη περιουσία στην Κίο, αλλά όταν φύγαμε, πήραμε μια μαξιλαροθήκη, τις εικόνες, τις φωτογραφίες και κάτι συμβόλαια στα Τούρκικα. Χαλασμός κόσμου, αίμα, δυστυχία, τι να σκεφτείς; Ο Παπαϊωάννου από μικρός έκανε ένα σωρό βαριές δουλειές (μαραγκός, οικοδόμος, βοηθός σε συνεργείο αυτοκινήτων, ψαράς με τον ΖΕΠΟ (αυτόν που έκανε τραγούδι αργότερα), για τον «αγώνα της φασουλάδας» όπως χαρακτηριστικά είχε πει.
Κάποια στιγμή η μητέρα του του αγόρασε ένα μαντολίνο, και μια γειτόνισσα τους του έδειξε πώς να παίζει. Έτσι, τις ελεύθερες ώρες του ο Παπαϊωάννου έπαιζε μαντολίνο μέχρι που το έμαθε καλά, και εκεί ήταν που άρχισε να παίζει κιθάρα. Πως όμως έπιασε στα χέρια του το μπουζούκι; Η αιτία που ο Παπαϊωάννου «μεταπήδησε» στο μπουζούκι ήταν ένα ορχηστρικό το «Μινόρε του Τεκέ», του Χαλκιά.
Το άκουσε στο γραμμόφωνο της ταβέρνας που έτρωγε τα μεσημέρια μετά την οικοδομή! Μόλις το άκουσα, τρελάθηκα. Τέτοιο πράμα, τέτοιο σόλο δεν πρόκειται να ξαναγεννήσει η φύση. Άρχισε λοιπόν να ασχολείται με το μπουζούκι, έμαθε, και έγινε «άπιαστος». Όσο καιρό μάθαινε μπουζούκι, παράλληλα έγραφε και τραγούδια. Την εποχή της «σπουδής», είχε ήδη γράψει την «Φαληριώτισσα»!
Ήταν μάλιστα και το πρώτο τραγούδι που «γραμμοφώνησε». Αυτό, και ένα σέρβικο, στην ΟΝΤΕΟΝ. Με το που κυκλοφόρησε ο δίσκος, χάλασε ο κόσμος. Είχε τεράστια επιτυχία, και το ξεκίνημα του Παπαϊωάννου είχε γίνει. Ακολούθησαν κι άλλα τραγούδια, συνεργασίες με σχήματα της εποχής, και το 1953, ο Γιάννης Παπαϊωάννου ήταν ο πρώτος που έβγαζε το μπουζούκι από τα σύνορα της χώρας μας, πηγαίνοντας στην Αμερική.
Στην Αμερική μάλιστα γνώρισε και τον συνθέτη του ορχηστρικού τον Χαλκιά, που τον τρέλανε, και τον έκανε να πιάσει το μπουζούκι. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα το 1972. Άφησε πίσω του έναν μεγάλο αριθμό τραγουδιών.
Βασίλης Τσούγκαρης
tsougarisgnomi@gmail.com

ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ ΠΕΡΠΙΝΙΑΔΗΣ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Πολλοί τον ξέρουν μόνο σαν τραγουδιστή, αλλά ο Περπινιάδης ήταν και αυτός ένας από τους δημιουργούς του ρεμπέτικου! Συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής!
Τρεις διαφορετικές ιδιότητες, ΕΝΑ αποτέλεσμα! Ο Στελλάκης Περπινιάδης γεννήθηκε στην Τήνο το 1899, από πατέρα Τηνιακό, και μητέρα Χιώτισσα!
Ένα χρόνο μετά, η οικογένεια του μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου έμειναν έξι χρόνια! Το 1906, έφυγαν από την Αλεξάνδρεια, και πήγαν στην Κωνσταντινούπολη, και αυτό γιατί οι δουλειές του πατέρα του δεν πήγαιναν καλά!
Ο μικρός Στελλάκης, επειδή του άρεζε η εκκλησία, βρέθηκε κάποια στιγμή στο ψαλτήριο της εκκλησίας του Αη Γιάννη των Χιων, στο Γαλατά!
Είχε πολύ καλή φωνή, και έτσι ένας διάκονος του έδωσε τα πρώτα μαθήματα Βυζαντινής μουσικής! Σύντομα βρέθηκε να είναι "κανονάρχης", έχοντας μαθητεύσει δίπλα στον "Πρύτανη" των ψαλτών ΚΑΜΑΡΑΔΟ! Τα πρώτα βήματα του στο τραγούδι, τα έκανε μετά από τον στρατό, το 1925, όταν γνώρισε τον Μανώλη Μαργαρώνη, έναν μουσικό που έπαιζε σαντούρι! Εκείνος του έδειξε τις "θέσεις" σε μια κιθάρα που στο μεταξύ είχε αγοράσει, και τον πήρε μαζί του στη δουλειά!
Το 1929, ο Περπινιάδης γνωρίστηκε με τον Παναγιώτη Τούντα, ο οποίος μόλις τον άκουσε ενθουσιάστηκε. Έτσι ο Τούντας έδωσε στον Περπινιάδη και τα δυο πρώτα τραγούδια, που ερμήνευσε σε δίσκο!
"ΤΟ ΚΟΥΚΛΙ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ, και ΣΤΟΝ ΠΟΔΟΝΙΦΤΗ ΜΙΑ ΕΜΟΡΦΗ ΜΙΚΡΟΥΛΑ", τα οποία φωνογράφησαν στο ξενοδοχείο "Τουρίστ", μιας και ακόμα δεν υπήρχαν εργοστάσια δίσκων! Η φωνογράφηση έγινε για λογαριασμό της "ΟΝΤΕΟΝ", μόνο που ο Στελλάκης γρήγορα (την ίδια χρονιά) άλλαξε εταιρία, πηγαίνοντας στην "ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ"! Στην "Κολούμπια", ερμήνευσε τραγούδια διαφόρων συνθετών, όπως των ΤΟΥΝΤΑ, ΣΑΛΟΝΙΚΙΟΥ (Σέμση), ΓΙΟΒΑΝ ΤΣΑΟΥΣ, ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ, ΣΚΑΡΒΕΛΗ (παστουρμά), και άλλων!
Κάθε δίσκος ήταν και μια μεγάλη επιτυχία! Ο Στελλάκης Περπινιάδης, γρήγορα έγινε περιζήτητος απ' όλους τους συνθέτες-στιχουργούς του ρεμπέτικου!
Παρόλο που τραγουδούσε τραγούδια άλλων δημιουργών, έγραφε και δικά του τραγούδια! Γύρω στο 1934, έγραψε τη μουσική στη "ΓΑΤΑ", ένα τραγούδι που ερμήνευσε ο ίδιος, και τους στίχους είχε γράψει ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΘΕΣΗΣ, ο επιλεγόμενος "Τρελάκιας"! Την ίδια χρονιά, έγραψε τους στίχους και τη μουσική στα τραγούδια "ΨΕΥΤΟΦΙΛΙΑ" (όλος ο κόσμος τώρα δουλεύει μηχανές), "ΔΥΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΕΡΙ", "ΜΑΓΚΕΣ ΜΟΥ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΕΙΤΕ", "ΚΑΛΥΒΙΩΤΙΣΣΑ, και άλλα! Το 1936, ο Στελλάκης τραγούδησε ένα τραγούδι του Τούντα, με το οποίο μπήκε και αυτός, και ο Τούντας σε περιπέτειες, από τη δικτατορία του Μεταξά.
Το τραγούδι, δεν είναι άλλο από την "ΒΑΡΒΑΡΑ"! Η δικτατορία το θεώρησε "άσεμνο και προκλητικό", με αποτέλεσμα να αποσυρθούν όλοι οι δίσκοι από την αστυνομία! Μόνο που το τραγούδι, είχε ήδη γίνει επιτυχία! Βέβαια ο Στελλάκης, ο Τούντας, και ο υπεύθυνος της "Κολούμπια" Θεμιστοκλής Λαμπρόπουλος, πέρασαν από δίκη! Ο Στελλάκης Περπινιάδης, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές (κυρίως) των ρεμπέτικων τραγουδιών! Η φωνή του, χαρακτηριστική, βυζαντινή, έδινε μια ξεχωριστή ομορφιά στα τραγούδια που ερμήνευε!
Στα τελευταία του, σε μια συνέντευξη που είχε δώσει στον Κώστα Χατζηδουλή, είχε πει!
"Δεν υπάρχει λαϊκό τραγούδι σήμερα.
Έχει φύγει απ' το δρόμο του, και από τον προορισμό του.
Που Χιώτης, και Μπέμπης, από τους Θεούς του μπουζουκιού!
Που τραγουδιστές σαν τον Στράτο, τον Νταλγκά, το Ρούκουνα, τον Καρίπη, τον Νούρο, τον Αραπάκη, και τους άλλους!
Που είναι οι Τσιτσάνηδες, οι Παπάζογλου, να γράψουν λαϊκά τραγούδια!
Όλα πάνε κατά διαόλου στο λαϊκό τραγούδι, και οι διάφοροι ψευτοσυνθέτες, ξέρουν μόνο να μιλάνε για τον εαυτό τους!
Δεν κοιτάνε τα πολλά χάλια τους"!
Ο Στελλάκης Περπινιάδης, πέθανε το Σεπτέμβρη του 1977!
Πόσο προφητικά είχε μιλήσει όμως!
Ας δούμε τους στίχους από το τραγούδι που έβαλε σε μπελάδες τόσο τον Παναγιώτη Τούντα, όσο και τον Στελλάκη Περπινιάδη.
Η Βαρβάρα
Η Βαρβάρα κάθε βράδυ στη Γλυφάδα ξενυχτάει
και ψαρεύει τα λαβράκια, κεφαλόπουλα, μαυράκια
Το καλάμι της στο χέρι, κι όλη νύχτα στο καρτέρι
περιμένει να τσιμπήσει το καλάμι να κουνήσει 

Ένας κέφαλος βαρβάτος, όμορφος και κοτσονάτος
της Βαρβάρας το τσιμπάει, το καλάμι της κουνάει
Μα η Βαρβάρα δεν τα χάνει τον αγκίστρωσε τον πιάνει
τον κρατά στα δυο της χέρια και λιγώνεται στα γέλια

Κοίταξε μωρή Βαρβάρα, μη σου μείνει η λαχτάρα
τέτοιος κέφαλος με νύχι, δύσκολα να σου πετύχει
Βρε Βαρβάρα μη γλιστρήσει και στη θάλασσα βουτήξει
βάστα τον απ' το κεφάλι μη σου φύγει πίσω πάλι

Στο καλάθι της τον βάζει κι από την χαρά φωνάζει
έχω τέχνη έχω χάρη ν' αγκιστρώνω κάθε ψάρι
Για ένα κέφαλο θρεμμένο όλη νύχτα περιμένω
που θα 'ρθεί να μου τσιμπήσει το καλάμι να κουνήσει
 
Βασίλης Τσούγκαρης
tsougarisgnomi@gmail.com

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΑΤΙΟΥ

Πολλοί θα αναρωτιούνται τώρα, «ποιος είναι αυτός»;
Πρόκειται φίλοι μου για μια μορφή όλο «μυστήριο», όπως ήταν και ο αρχαίος.
Αλλά ας ξεκινήσω το αφιέρωμα, και θα γνωρίσουμε για καλά αυτόν που ήδη ξέρουμε! Στιχουργός, ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας, ο Πυθαγόρας ήταν καλλιτέχνης από τη φύση του.
Με ότι κι αν καταπιάστηκε, η τέχνη του είχε κέντρο τον άνθρωπο.
Έγραψε τραγούδια για την καθημερινότητα μιλώντας απλά και γι αυτό αγαπήθηκε από τον κόσμο. 
Ο Πυθαγόρας ήταν μάστορας της λαϊκής γλώσσας και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως λαϊκός ποιητής.
Ο Πυθαγόρας Παπασταματίου γεννήθηκε το 1930 στο Αγρίνιο και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος τον βρήκε να τελειώνει το Δημοτικό. Το 1940 γράφτηκε στο οκτατάξιο Γυμνάσιο αρρένων Αγρινίου. Στην κατοχή οι γονείς του μαζί με τις αδελφές του, για να αποφύγουν τη σύλληψη από τους Γερμανούς, κατέφυγαν στον Ορεινό Βάλτο.
Ο Πυθαγόρας βρέθηκε φιλοξενούμενος σ' ένα χωριό της καμένης από τους Γερμανούς Μακρυνείας, ενώ ο αδελφός του ήταν στο αντάρτικο.Το Μάρτιο του 1944, δεκατετράχρονος μαθητής της Τετάρτης οκταταξίου, προσχώρησε στον ΕΛΑΣ. .Αγωνίστηκε ως την ημέρα που έφυγαν οι Γερμανοί και στη συνέχεια επέστρεψε και τελείωσε το Γυμνάσιο.
Στις μαθητικές του εργασίες υπέγραφε ως Πυθαγόρας. Όταν ο φιλόλογος Πάνος Παπαχρήστος τον ρώτησε κάποτε στην τάξη, γιατί δεν γράφει και το επώνυμό του, απάντησε γελώντας: Ένας είναι ο Πυθαγόρας, όλοι με ξέρουν, δε χρειάζεται επώνυμο
Από το βιβλίο του 'Άγγελου Αξιώτη «Πυθαγόρας: 30 χρόνια τραγούδια» διαβάζουμε για τα μαθητικά του χρόνια:
Όταν ήταν μαθητής της τελευταίας τάξης του Γυμνασίου, σε μια μαθητική παράσταση τον Μάρτη του 1948, με τον Παπαφλέσσα του Μελά, του ανατέθηκε ο ρόλος του Παπαφλέσσα. Η ηθοποιία του έκαμε κατάπληξη. ,Ήταν αληθινός Παπαφλέσσας... Καταχειροκροτήθηκε. Πήρε έτσι το βάπτισμα του ηθοποιού.
Το 1949 Τελείωσε το Γυμνάσιο και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη.
Αποφοίτησε με άριστα και εργάστηκε στο θέατρο, ενώ παράλληλα έγραφε στίχους και επιθεωρήσεις πίστας. Πρώτο του τραγούδι, και μεγάλη επιτυχία το 1954, ήταν το «ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι» σε μουσική του Νίκυ Γιάκοβλεφ και με ερμηνεύτρια την Μαίρη Λώ.Ο Κώστας Ασημακόπουλος θυμάται: «...το ζαχαροπλαστείο του Νίκυ Γιάκοβλεφ με τους διαλεχτούς πίνακες και τ' αξιόλογα έργα τέχνης στις προθήκες, αποτελούσε τόπο συνάντησης καλλιτεχνών.
Εκεί, μαθητής ακόμα του Γυμνασίου, τον πρωτογνώρισα ..και με τη λίγη κρίση μου σημάδεψα από τότε την ευγένεια που είχε. Κι ακριβώς αυτή η ευγένειά του, μαζί με την έμφυτη μουσικότητα του τον αξίωσαν, στα χρόνια που ακολούθησαν...».Από το 1958 και μετά ασχολήθηκε κυρίως με το γράψιμο. Στίχοι, επιθεωρήσεις πίστας, κινηματογραφικά σενάρια που σαν ταινίες γνώρισαν μεγάλη επιτυχία.
Στις ταινίες του πάντα ερμήνευε έναν από τους δεύτερους ρόλους.
Το 1964 γράφει το σενάριο και πρωταγωνιστεί στην ταινία «κάθε λιμάνι και καημός». Υπογράφει επίσης το ομότιτλο τραγούδι, που σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού, ερμήνευσαν και έκαναν μεγάλη επιτυχία οι Πάνος Γαβαλάς και Ρία Κούρτη.
Έγραψε πολλά τραγούδια που έγιναν μεγάλες επιτυχίες: «Ο Σταμούλης ο λοχίας», «Όταν πίνει μια γυναίκα», «Πίσω από τις καλαμιές», «Κυρά Γιώργαινα», «Στα βράχια της Πειραϊκής», «Νύχτα στάσου», «Ο επιπόλαιος»κλπ.
Το 1972 με την προοπτική δημιουργίας ενός μεγάλου δίσκου, έδωσε στο φίλο του Απόστολο Καλδάρα τον κύκλο τραγουδιών «Μικρά Ασία».
Ο Καλδάρας αναφέρεται σ' αυτήν τη συνεργασία: «Θα υπενθυμίσω μόνο το έργο του Μικρά Ασία που είχα την τύχη να μελοποιήσω εγώ, που συγκίνησε το πανελλήνιο και που... με τόσο μεγάλη μαεστρία, στα στενά πλαίσια ενός δίσκου βέβαια, επεξεργάστηκε το θέμα της Μικρασιατικής Καταστροφής και που μόνο αυτό στάθηκε αρκετό να του ανοίξει την πόρτα για το Πάνθεον των μεγάλων του λαϊκού στίχου.».
Από το «Βήμα» στις 31/8/'72 διαβάζουμε τον Παύλο Παλαιολόγου να γράφει:
«Μικρά Ασία ο τίτλος. Του Καλδάρα η μουσική, του Πυθαγόρα οι στίχοι, του Νταλάρα και της Αλεξίου το τραγούδι.. Δεν είναι Σεφέρηδες, Σικελιανοί, Παλαμάδες.
Ούτε μουσουργοί με παγκοσμιότητα που δονούν το πεντάγραμμο.Ναι αλλά στις στροφές του δίσκου είμαστε εμείς, είναι ο πόνος, ο καημός, το βογκητό ενός λαού.
Μαζί μ' αυτό και η βαθύτατη ανθρωπιά..
Δόξες του έθνους, μεγάλοι ποιητές, ακαδημαϊκοί και Νόμπελ, σας στρώνω δάφνες για να περάσετε. Συμπαθάτε μας όμως όταν σας λέμε ότι με τη δική σας λύρα με τους υψηλούς φθόγγους δε ράγισε η ψυχή της μάζας όσο οι απλοϊκοί αυτοί στίχοι και τα λαϊκά μοτίβα που γυρίζουν στις στροφές ενός δίσκου». Ούτε πρόκειται ποτέ να ξεχαστώ.Μετά το 1972 ο Πυθαγόρας ασχολήθηκε περισσότερο με τα θεατρικά.
Εργάστηκε ως συγγραφέας επιθεωρήσεων για το μουσικό θέατρο με ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1973 διετέλλεσε έκτακτο μέλος, το 1974 πάρεδρος και '75 τακτικό μέλος της εταιρείας θεατρικών συγγραφέων. Αυτήν τη χρονιά κυκλοφόρησε και ο θρυλικός δίσκος «Υπάρχω» σε μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου και τον Στέλιο Καζαντζίδη να ερμηνεύει μοναδικά. Ο Καζαντζίδης μιλώντας για τον Πυθαγόρα αναφέρει:
«...θα ήταν ίσως πλεονασμός να μιλήσω για τον αξέχαστο Πυθαγόρα σαν στιχουργό. Ο άνθρωπος Πυθαγόρας θα μείνει πάντα στη μνήμη μου, στη θύμηση, στην καρδιά μου. Συναισθηματικός, ανιδιοτελής, καθαρός, φίλος.Μεγάλο το μέγεθος του καλλιτέχνη και του ανθρώπου, όπως μεγάλο και το κενό που άφησε ο χαμός του»!
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είπε για τον Πυθαγόρα!
«Ο Πυθαγόρας, ως την εποχή της "Μικράς Ασίας", ήταν ένας στιχουργός, που είχε στο ενεργητικό του τεράστιο αριθμό επιτυχιών. Στα δέκα τραγούδια που έγραφε, τα τρία, τουλάχιστον, γίνονταν σουξέ! Σε βαθμό, που όλες οι εταιρείες δίσκων, να επιζητούν τη συνεργασία του και να τον αμείβουν πλουσιοπάροχα. Οι συνθέτες, που δούλευαν μαζί του, δεν ήταν οι λεγόμενοι έντεχνοι (Μόνο με τον Λοϊζο συνυπέγραψαν δύο τραγούδια στο δίσκο "Τα τραγούδια της Χαρούλας".
Ήταν οι Λαϊκοί. Και απ' αυτούς πρωτίστως ο Καλδάρας. Με την "Μικρά Ασία" , όμως ο Πυθαγόρας πέρασε σε ένα άλλο επίπεδο. Γιατί το έργο αυτό, με την αποφασιστική δική του συμβολή, βρέθηκε στα χείλη όλων των Ελλήνων και ο δίσκος φυσικά, εμπορικά, εκτοξεύτηκε στα ύψη.
Δεν υπήρχε δισκοθήκη, που να μην έχει τη "Μικρά Ασία", τη δεκαετία του '70. Από τότε, όμως, έχουν περάσει πολλά χρόνια. Στις δισκοθήκες της νεολαίας, αμφιβάλλω αν υπάρχει το έργο. Ένα έργο πλούσιο, χυμώδες, ουσιαστικό και προπαντός έντιμο».
Ο Πυθαγόρας έφυγε στις 13 Νοέμβρη του 1979.
Βασίλης Τσούγκαρης
tsougarisgnomi@gmail.com

ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Αργά-αργά, βαριά-βαριά
σ’ ακούω στο σκοτάδι
Το κουρασμένο βήμα σου να σέρνεται
κάθε βράδυ, κάθε βράδυ

Καρδιοχτυπάς, παραμιλάς
μπρος στο παράθυρό της
και με παράπονο πικρό τής τραγουδάς
το σκοπό της, το σκοπό της

Σε παίρνουν τα χαράματα
ενώ αυτή κοιμάται
Μην τυραννιέσαι άδικα και μην πονάς
δεν λυπάται, δεν λυπάται
Ο εκπρόσωπος του Ρεμπέτικου στον οποίο κάνουμε αφιέρωμα, είναι ένας από τους ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΥΣ που πέρασαν από την Ελλάδα, ίσως, ο Μεγαλύτερος! Αγαπητοί φίλοι, ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ! Ο Κώστας Βίρβος, γεννήθηκε στα Τρίκαλα, στις 29 Μαρτίου 1926! Τέλειωσε την Πάντειο, και εγκατέλειψε την Νομική στα πτυχιακά. Έγινε Δημόσιος Υπάλληλος το 1954, και βγήκε στη σύνταξη του 1985! Ο Κώστας Βίρβος, έχει γράψει πάνω από 2500 τραγούδια!
Ο αριθμός, είναι σχετικά μεγάλος, γιατί όπως έλεγε και ο ίδιος, "στην ποσότητα δεν βρίσκεις ποιότητα"! Ο Βιρβος όμως κατόρθωσε να πετύχει και τα δυο!
Έγραψε τραγούδια όλων των ειδών, όπως Μάγκικα, Ρεμπέτικα, Κοινωνικοπολιτικά, Έντεχνα, και ότι άλλο είδος τραγουδιού υπάρχει! Το πρώτο του τραγούδι, μελοποιήθηκε από τον ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΚΑΛΔΑΡΑ, αλλά δεν κυκλοφόρησε σε δίσκους! Πρόκειται για το τραγούδι "Ο φαντάρος", που μελοποιήθηκε το 1947, αλλά δεν γραμμοφωνήθηκε. Η γραμμοφώνηση δεν έγινε, γιατί η εταιρία φοβήθηκε την λογοκρισία. Έτσι, σαν πρώτο του τραγούδι, θεωρείται πλέον το "Να το βρεις από άλλη", το οποίο γράφτηκε το 1948, και κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά, το 1949, σε μουσική του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΛΔΑΡΑ!
Το 1947, ο Κώστας Βίρβος, φοιτητής της Νομικής, βρέθηκε εξόριστος στην Ικαρία!
Από τον γάμο που έκανε αργότερα, απέκτησε δυο κόρες, την Αναστασία, και την Μαρία! Ο Κώστας Βίρβος, έχει καταλάβει ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους "Δημιουργούς της Λαϊκής στιχουργίας"! Αυτός, και η ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, προσέφεραν ιστορικές επιτυχίες, που τραγουδήθηκαν πολύ, και τραγουδιούνται ακόμα και σήμερα! Το Νοέμβρη του 1988, ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ έγραψε για τον Βίρβο
"Αισθάνομαι τιμή, αλλά και βαριά ευθύνη, γράφοντας για τον Κώστα Βίρβο!
Ο Βίρβος, είναι οριακή περίπτωση στο λαϊκό τραγούδι του τόπου μας! Το έργο του Βίρβου, δεν ανήκει σε εταιρίες και σήματα. Ανήκει στον Ελληνικό λαό, που αυτός το γέννησε, και θα το γεννάει συνεχώς, γιατί ο Κώστας Βίρβος δημιουργεί! Με την ορμή ενός εφήβου , και την σοφία ενός ανθρώπου που πολλά είδε, πολλά γνώρισε, πολύ αγάπησε, και πολλά "πλάγχθη", όπως λέει και ο Όμηρος"!
Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ, γράφει για τον Βίρβο, σχολιάζοντας κάποιους στίχους του:
"Αυτός, είναι ο τόσο ευαίσθητος Βίρβος, που τραγουδιέται, τραγουδήθηκε, από το λαό μας επί δεκαετίες, με μουσικές επενδύσεις εμπνευσμένες των διαπρεπέστερων συνθετών που φανέρωσε ο τόπος:
Κι άφησα για το τέλος μια ουσιώδη παρατήρηση.
Καθώς η ρεμπέτικη στιχουργία το είχε ήδη πράξει, ο Βίρβος έχει "ανεξιγλωσσία" στο γράψιμο του.
Κάνει άνετη χρήση, και πολύ φυσική, στοιχείων απ' την καθαρεύουσα.
Το 'χω ξαναπεί, πως η γλωσσική τρομοκρατία του "πολεμικού δημοτικισμού", συρρίκνωσε αισθητικά μεγάλα ταλέντα, όπως ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ!
Εντούτοις, υπήρξε και ο διαισθητικός ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ, που έκανε λεκτικές συμμείξεις, με βάση βέβαια τη δημοτική πάντοτε!
Ο Βιρβος, είναι γλωσσικά σωστός, και αποδίδει πραγματικότητα"!
Ας γνωρίσουμε όμως μερικά από τα τραγούδια του ΚΩΣΤΑ ΒΙΡΒΟΥ, τους συνθέτες, και τους ερμηνευτές τους!
"Θα το βρεις από αλλη"-1948, μουσική Απόστολος Καλδάρας, πρώτη ερμηνεία, Σούλα Καλφοπούλου, δεύτερη Μάρκος Βαμβακάρης, "Για στάσου χαρε"-1949, μουσική Απόστολος Καλδάρας, πρώτη ερμηνεία, Τάκης Μπίνης, δεύτερη, Στράτος Διονυσίου, "Το κουρασμένο Βήμα σου"-1950, μουσική Μπάμπης Μπακάλης, πρώτη, και εξαιρετική ερμηνεία, Τάκης Μπίνης, "Θα κάνω Ντου"-1954, μουσική Βασίλης Τσιτσάνης, πρώτη ερμηνεία Τάκης Μπίνης, "Ζαιρα"-1954, μουσική Βασίλης Τσιτσάνης, πρώτη ερμηνεία, Μαρίκα Νίνου, και ακλούθησαν άλλες 30, και άλλα πολλά μεγάλα τραγούδια! Θα χρειαζόμουν ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, για να παρουσιάσω τα τραγούδια του Κώστα Βίρβου, και τον ΙΔΙΟ το μεγάλο στιχουργό! Αυτή, ήταν μια μικρή γνωριμία, με το ΙΕΡΟ ΤΕΡΑΣ της στιχουργικής.
Ουτε στρώμα να πλαγιάσω
ούτε φώς για να διαβάσω
το γλυκό σου γράμμα ωχ μανούλα μου
Καλοκαίρι κι είναι κρύο
ένα μέτρο επί δύο
είναι το κελί μου ωχ μανούλα

Μα εγώ δεν ζώ γονατιστός
είμαι τις γερακίνας γιός
Τι κι αν μ' ανοιγουνε πληγές
εγώ αντέχω τις φωτιές
Μάνα μη λυπάσαι μάνα μη με κλαίς

Ένα ρούχο ματωμένο
στρώνω για να ξαποσταίνω
στο υγρό τσιμέντο ωχ μανούλα μου
Στο κελί το διπλανό μου
φεραν κι άλλον αδερφό μου
πόσα θα τραβήξει ωχ μανούλα μου
Βασίλης Τσούγκαρης
tsougarisgnomi@gmail.com

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ LIVE Το Σκαλοπάτι σου

ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ

ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ LIVE (ΑΤΑΚΤΗ) Μοναδικο video

Η ΝΕΚΤΑΡΙΑ στον ΙΑΝΟ τη Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: ΡΙΖΕΣ
ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΚΑΡΑΝΤΖΗ & Το συγκρότημα ΓΗ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ
Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012 21:00
IANOS Σταδίου 24

O IANOS και η ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΚΑΡΑΝΤΖΗ παρουσιάζουν τη μουσική παράσταση “Ρίζες”. Συμμετέχει το συγκρότημα "ΓΗ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ".
Μία παράσταση - μουσικό ταξίδι στους αρχέγονους ελληνικούς δρόμους
"Με γεμίζει αγαλλίαση και δέος η σκέψη ότι η ύστατη επιβίωση του ελληνικού τραγικού χορού, χαμένου από κάθε άλλη τέχνη, συναντάται στη θεία λειτουργία, όταν ο ψάλτης απαντά στον ιερέα".
Οscar Wilde ("De Profundis")
«Τα δημώδη άσματα προήλθαν από μια βαθμιαία και αργή μεταβολή της αρχαίας λαϊκής ποίησης των Ελλήνων»
Claude Fauriel
«Η ελληνική μουσική είναι σαν ένα δέντρο. Το ένα κλαδί του είναι η βυζαντινή και το άλλο η δημοτική μουσική. Ρίζα του η αρχαία ελληνική»
Χρόνης Αηδονίδης
=======================
Φωνές και όργανα πλέκουν το υφαντό της μακραίωνης ελληνικής μουσικής ιστορίας, από την αρχαία ελληνική έως τη βυζαντινή και δημοτική παράδοση, αναδεικνύοντας την ενότητα, τη συνάφεια και τη συνέχεια του πλούσιου αρχέγονου ήχου που τροφοδότησε τις μουσικές του κόσμου...
Στην ορχήστρα συνυπάρχουν, κατά κύριο λόγο, ο αρχαίος, ο βυζαντινός και ο παραδοσιακός ήχος. Αρχαιοελληνική λύρα, βαλίχα, πλαγίαυλος, κρουστά, πήλινη ταραμπούκα αλλά και κανονάκι, ο πρόγονος του αρχαίου «ψαλτηρίου», με το οποίο ο Προφητάναξ Δαβίδ συνόδευε τους ψαλμούς του, ξεδιπλώνουν μελωδίες που περιπλέκονται με τον αντίλαλο..., με τη συλλογική ιστορική μας μνήμη. 
Ο αρχαίος, ο βυζαντινός και ο νεότερος απόγονός τους, ο δημοτικός ήχος, «συνομιλούν» στον ίδιο τόπο, ο ένας πλάι στον άλλον... Ωδές, Ψαλμοί και Ύμνοι στον Θεό, νανουρίσματα, τραγούδια της αγάπης και της ξενιτιάς, της χαράς και του πόνου, χιλιοτραγουδισμένα από τα χείλια και φορτισμένα από τις ψυχές εκατοντάδων γενεών εκμηδενίζουν το χάσμα του χρόνου και στέκονται στην ίδια σκηνή...
Η φωνή της Νεκταρίας Καραντζή μας ταξιδεύει στον κόσμο της βυζαντινής και παραδοσιακής ελληνικής μουσικής, παίρνοντας, στη σκηνή, τη σκυτάλη από το συγκρότημα «Γη και Θάλασσα» που έχει αφοσιωθεί, από τη στιγμή της δημιουργίας του, με επιστημονική κατάρτιση, μεράκι και αγάπη, στη μελέτη της αρχέγονης μουσικής μας. 
Ο ακροατής όμως έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει στον χρόνο και να αισθανθεί την ενότητα και τη συγγένεια όλων αυτών των μουσικών γενεών, όχι μόνο μέσω της μελωδίας αλλά και με τη βοήθεια του λόγου. 
Με κείμενα και σχόλια επεξηγηματικά, βοηθά τον ακροατή, όχι μόνο να αφεθεί στη μαγεία και την ομορφιά του ήχου, αλλά να καταλάβει και να μάθει χρήσιμες πληροφορίες για την αρχαία, τη βυζαντινή και την ελληνική δημοτική παράδοση και τους συνεκτικούς της δεσμούς.

Η ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΚΑΡΑΝΤΖΗ είναι μια ερμηνεύτρια της σύγχρονης γενιάς, που έχει όμως ήδη μία μακρά θητεία στον χώρο της βυζαντινής και της δημοτικής μουσικής παράδοσης. Ο κόσμος της Βυζαντινής Μουσικής την γνώρισε, ήδη από παιδί, κυρίως μέσω ηχογραφήσεων με τον Γέροντα Πορφύριο τον καυσοκαλυβίτη, ενώ στον κόσμο της Παράδοσης τη μύησε, τη σύστησε και την ανέδειξε ο κορυφαίος δάσκαλος και ερμηνευτής της παράδοσης, Χρόνης Αηδονίδης, στον οποίο μαθητεύει από το 2003 και αποτελεί μόνιμη συνεργάτιδά του τα τελευταία χρόνια, σε συναυλίες και δισκογραφία. Είναι Νομικός, με ειδίκευση σε θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας, με μεταπτυχιακά στο Ποινικό και στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο, υποψήφια διδάκτωρ Νομικής και διπλωματούχος βυζαντινής μουσικής. Η φωνή της, ευαίσθητη και αέρινη, κινείται στους δρόμους της παράδοσης, δημοτικής και βυζαντινής, εκεί που "ακουμπά" η ψυχή της. Αποτελεί σήμερα μοναδική περίπτωση γυναίκας ψάλτριας στην Ελλάδα, με επίσημη δισκογραφία βυζαντινής μουσικής από τα 14 χρόνια της, με ενεργό θητεία στο αναλόγιο εκκλησιών, ως ιεροψάλτρια, από τα 9 χρόνια της έως σήμερα και με καλλιτεχνικές ζωντανές εμφανίσεις που συνδυάζουν τους βυζαντινούς εκκλησιαστικούς ύμνους με τα παραδοσιακά τραγούδια.
Η βραδιά θα μεταδοθεί ζωντανά από το ianosradio.gr .
Μουσικοί:
Παν Καπερνέκα (Άβατον, Pallyria, Γη και Θάλασσα): βαλίχα, πλαγίαυλος, κρουστά, φωνή
Αλίκη Μαρκαντωνάτου (Γη και Θάλασσα): αρχαιοελληνική λύρα, ακορντεόν, φωνή
Αρετή Μίγγου (Γη και Θάλασσα): πήλινη ταραμπούκα, στάμνα, ντέφια, φωνή
Ανδρέας Σκάνδαλος: κανονάκι
Γιώργος Μαρινάκης: βιολί
Επιλογή κειμένων και επιμέλεια σχολίων: Νεκταρία Καραντζή, Αλίκη Μαρκαντωνάτου

Επιπλέον Τραγούδια Εβδομάδας

Μετά την ζήτηση που παρουσιάστηκε, σας παρουσιάζουμε επιπλέον 3 ορχηστρικά με τον "NICOS" που έκαναν διεθνή επιτυχία.

Εκ παραδρομής, στην προηγούμενη αποστολή αναφέρθηκε ότι όλα τα τραγούδια ήταν σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Μόνο το "Ζ" ήταν δικό του.

Επιπλέον, έχετε την δυνατότητα να δείτε τα video clips των καλλιτεχνών της εταιρίας μας μέσα από το site μας:

http://www.enallaktikos-kyklos.gr/el/video-clips

Καλή ακρόαση!

1) Nicos – Secret Love / CD "Mediterraneo"

πατήστε εδώ για να το ακούσετε:
http://www.fmrecords.net/~fmpartners/tracks/Secret_Love_(_Bonus_Track_).wma
2) Nicos – Belalim (Sweet Trouble)/ CD "Archipelago"
πατήστε εδώ για να το ακούσετε:
http://www.fmrecords.net/~fmpartners/tracks/Belalim_(_Sweet_trouble_).wma
3) Nicos – Carol's Theme / CD "Cosmos"
πατήστε εδώ για να το ακούσετε: http://www.fmrecords.net/~fmpartners/tracks/Carol's_theme.wma

Αφιέρωμα στη Σώτια Τσώτου - Μέρος 1 από 12

Θωμας Μπακαλακος - Λαος Προστατης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ : ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ (1ο) - Ευδοκία

(9/9) Νότης Μαυρουδής στο Θέατρο Ρεματιάς

Ο Μανώλης Ρασούλης ο Άνθρωπος το πολιτικό ον

Ο Μανώλης Ρασούλης ο Άνθρωπος το πολιτικό ον            

Σχεδόν πενήντα χρόνια σημαντικών ιδεολογικών αναζητήσεων, δημιουργικών βασάνων, καλλιτεχνικών και πάσης άλλης φύσεως διωγμών, έλαβαν τέλος, τραγικώς αθόρυβα, σεμνά και ταπεινά, μέσα σε μια απέραντη μοναξιά, σε μια στεγνή και άνυδρη πολιτικά και πολιτιστικά δύσκολη εποχή για όλους και πολύ περισσότερο για τον τόπο, που τόσο αγάπησε.        

Ο Μανώλης Ρασούλης, ο Ά ν θ ρ ω π ο ς, το πολιτικό ον, με τις ανθρωποκεντρικές αναζητήσεις και το μόνιμο αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο, που όπως έλεγε ΄΄χρωστάμε στις γενιές που ακολουθούν΄΄          
http://www.mousikorama.gr/site/announcements/music-articles/865-manolis-rassoulis-man27s-political-being

Χριστόδουλος Χάλαρης συνέντευξη στο Θόδωρο Εξηντάρη για το "Μουσικόραμα"

Πλησιάζει τα σαράντα χρόνια δισκογραφίας.                           

Εργατικός, με μια εμμονή, σχεδόν, για την βυζαντινή μουσική καταγράφει, εκδίδει, ερευνά, ιδρύει…                   

Ο Χριστόδουλος Χάλαρης, ακόμα πιο επιθετικός «εκτός αέρα» σε πρόσωπα και καταστάσεις μιλάει για κοινωνική κατάπτωση, για το star system και τη νέα του δισκογραφική παρουσία, με μια νέα μορφή του δίσκου «Δροσουλίτες», με τη φωνή του Μανώλη Μητσιά και της Μαρίας Σουλτάτου.      

Θόδωρος:                              

Κύριε Χάλαρη  πολύ καιρό παρακολουθώ την πορεία σας, όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα που κάνετε…                       

Ακούγοντας όλα αυτά τα χρόνια  τα τραγούδια από τους παλιούς σας δίσκους -  που είναι πιστεύω πιο γνωστοί γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, περιέχουν τραγούδια -  μου γεννιέται πάντα  η ίδια απορία: δεν σας έλλειψε να γράψετε τραγούδια όπως στην αρχή της δισκογραφικής σας καριέρας;         

Χάλαρης:                       

Για να είμαι ειλικρινής… όχι, δε μου έλλειψε…                 

Θόδωρος:                       

Ακούγεται λίγο περίεργο…                                

Χάλαρης:                            

Να σας πω: ασχολήθηκα με ένα μείζων μουσικό είδος, την αρχαία τραγωδία.                     

Ασχολήθηκα με τη μεσαιωνική, λόγια, μουσική μας παράδοση.                    

Τώρα επανέρχομαι με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, με ένα σημαντικότατο διάλειμμα από το 1975 μέχρι τώρα, τριανταπέντε χρόνων, στην τραγουδοποιία: ξανακάνω τους «Δροσουλίτες» συνθέτοντας από την αρχή δέκα προοίμια, δέκα οργανικά μέρη τα οποία γράφηκαν προκειμένου να υπάρξει εικαστική και κινησιολογική αξιοποίηση άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μεγάλη ποίηση του Νίκου Γκάτσου.                           

Το έργο ετοιμάζεται και θα εκδοθεί  πολύ σύντομα και όπως σίγουρα γνωρίζετε, το 2011 γιορτάζουμε τα εκατό χρόνια από τη γέννηση  του Νίκου Γκάτσου.                       

Επανέρχομαι λοιπόν στην τραγουδοποιία αλλά υπό τελείως διαφορετικούς όρους…με ενδιαφέρει αυτό που συνέβαινε κατά τη Βυζαντινή περίοδο που τόσο έχουμε παρεξηγήσει και ακόμα περισσότερο αγνοούμε.                           

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το σκηνικό τραγούδι, το σκηνικό μέλος.                                   

Θόδωρος:                        

Συνεπώς ο δίσκος που πρόκειται να κυκλοφορήσει είναι περισσότερο λόγω των εκατό ετών από τη γέννηση του του Νίκου Γκάτσου παρά της δικής σας διάθεσης;                          

Χάλαρης:                     

Όχι…είναι και τα δύο μαζί…Απολύτως εξίσου…                          

Είχε προγραμματιστεί αυτή η δουλειά, είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν, ευτυχής συγκυρία είναι ότι είναι έτοιμη εγκαίρως ώστε να παρουσιαστεί με την επαίτιο των εκατό χρόνων από τη γέννηση του Νίκου Γκάτσου.                       

Θόδωρος:                       

Πρίν από τέσσερα χρόνια, το 2006, είχε κυκλοφορήσει  μια έκδοση επαιτειακή, για τα τριάντα χρόνια (πρακτικά τριανταένα) από την πρώτη έκδοση του δίσκου «Δροσουλίτες».                    

Μου έκανε εντύπωση και θέλω να το σχολιάσετε,  ότι δεν υπήρχε κάποιο δικό σας σημείωμα, σχόλιο…                   

Χάλαρης:                   

Δεν το γνώριζα καν!                    

Θόδωρος:               

Ήμουν σχεδόν βέβαιος…                                

Χάλαρης:                                    

Κοιτάξτε, οι δισκογραφικές εταιρείες στην Ελλάδα είναι σαν τις κυβερνήσεις…είναι απολύτως τυχάρπαστοι άνθρωποι, αχαρακτήριστοι…μόνο ζημιά έχουν κάνει…                             

Η Ελλάδα γνώρισε μόνο δύο παραγωγούς στον χώρο της δισκογραφίας: τον μακαρίτη τον Πατσιφά και τον κύριο Τάκη Λαμπρόπουλο.                        

Όλοι οι άλλοι είναι ειδικοί στις αρπαχτές!                            

Είναι άνθρωποι που έκλεψαν μουσική, είναι άνθρωποι οι οποίοι υπεξαίρεσαν έργο, είναι άνθρωποι που ενταφίασαν έργο και αν κάτι τους οφείλει ο τόπος αυτός είναι να τους εξοβελίσει κλοτσηδόν!                                  

Θόδωρος:                              

Ακόμα όμως και για έναν από τους δύο που αναφέρετε  έχω ακούσει προσωπικά πολλά άσχημα σχόλια…συνεπώς είναι ίσως και η φύση της συγκεκριμένης εργασίας….                              

Χάλαρης:                        

Ναι, πιθανότατα…
Όταν υπάρχει τρόπος να φεύγει το έργο από τα χέρια του δημιουργού και να γίνεται εμπόρευμα, που σημαίνει βορά των εμπόρων εν τέλει, δεν είναι αγαθό για το λαό...είναι βορά στα σαγόνια των εμπόρων.                   

Αυτοί κατέστρεψαν το ελληνικό τραγούδι.                          

Αυτοί έφεραν τη σημερινή ποιότητα.                              

Όλα αυτά έγιναν απολύτως εσκεμμένα.                               

Υπήρξε ημερομηνία: το ’75 αποφασίστηκε, από τη συνομοσπονδία των δισκογραφικών εταιρειών, τότε, της Ελλάδας και καθ’ υπόδειξη των μητρικών τους εταιρειών και όλοι εμείς που δρούσαμε στο χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού ειδοποιηθήκαμε ότι «μέχρι εδώ ήταν»…μας ανακοίνωσαν ότι αλλάζει το star system και ότι στο εξής οι σταρ - λες και είναι υπόθεση σταρ η δημιουργία - θα είναι οι τραγουδιστές…και στο σημείο αυτό πρέπει να σας πω ότι όλοι οι τραγουδιστές πήγαν με το μέρος των εταιρειών…μηδενός εξαιρουμένου!                         

Θόδωρος:                        

Λογικό είναι…                              

Χάλαρης:                                 

Εξαιρώ μόνο το μακαρίτη το Χρύσανθο και το μακαρίτη τον Ξυλούρη. Το 100% των υπολοίπων συνετάχθησαν στο πλευρό των εταιρειών προκειμένου να υπάρξει η εσκεμμένη δολοφονία του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού που μας οδήγησε σ’ αυτά τα ξεράσματα που ακούμε σήμερα..και δεν είναι απλώς ότι τα ακούμε, είναι ο καθρέφτης  μιας φρικώδους κοινωνικής κατάπτωσης την οποία ζούμε…          

Θόδωρος:                         

Όπως ακριβώς λέει ο στίχος: «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»…                             

Χάλαρης:                       

Έτσι ακριβώς!                                         

Θόδωρος:                                  

Να μιλήσουμε για στίχους λοιπόν, αναφερόμενοι στους δίσκους χρονολογικά.                           

Στην αρχή Γιάννης Κακουλίδης και στη συνέχεια Νίκος Γκάτσος και οι δύο όμως σε μια διαδραστική σχέση με τη μουσική σας.                               

Τόσο ο Κακουλίδης, όσο και ο Γκάτσος έγραψαν στίχους ακριβέστατα ταιριαστούς με τη μουσική και την ενορχήστρωση…και το ανάποδο: ένα πολύ ταιριαστό αποτέλεσμα!                              

Είναι πολύ διαφορετικοί οι στίχοι που έγραψαν σ’αυτούς τους δίσκους…ο Γκάτσος δεν είχε γράψει ξανά μ’ αυτόν τον τρόπο…                               

Χάλαρης:                                        

Για να υπάρξει επιτυχής συνεργασία πρέπει να υπάρχει σύμπτωση ηθών. ..και όταν λέω ηθών εννοώ ποιητικού και μουσικού ήθους.                                

Αν δεν υπάρχει, δεν υπάρχει συνάντηση του ποιητή με το μουσικό.                          

Έτσι έχει γίνει. Δεν αποτελεί ούτε πρωτοτυπία ούτε πρωτοποριακή διεργασία, σε όλες τις σημαντικές προσπάθειες στο χώρο της τραγουδοποιίας αυτό έχει συμβεί.                              

Δηλαδή η συνάντηση του Λευτέρη Παπαδόπουλου με τη μουσική του Μάνου Λοϊζου δεν είναι ό,τι ευτυχέστερο;                       

Μην κοιτάτε τι συμβαίνει σήμερα, σήμερα δεν υπάρχει τίποτα.  Σήμερα συναντάται η βλακεία του τάδε με τη βλακεία του άλλου και έχουμε αυτά που συμβαίνουν…                        

Θόδωρος:                               

Η διαφορά όμως είναι ότι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει ένα συγκεκριμένο στυλ γραφής.                   

Ο Νίκος Γκάτσος σ’ αυτόν τον δίσκο έγραψε πολύ διαφορετικά σε σχέση με τη συνεργασία του για παράδειγμα με το Μάνο Χατζιδάκι.                           

Χάλαρης:                               

Κοιτάξτε, ο Γκάτσος ήταν ένας τεράστιος ποιητής και δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που αμφιβάλλει γι’ αυτό το γεγονός.                         

Επειδή είχα τη τιμή να τον γνωρίσω και να τιμηθώ με τη φιλία του και να συγχρωτιστώ μαζί του, ανήκει σ’ εκείνη τη γενιά των σπουδαίων ανθρώπων εκείνης της εποχής οι οποίοι ήταν άνθρωποι με ένα πολιτιστικό υπόβαθρο απίστευτο!                         

Τεραστίου εύρους και τεραστίου βάθους.                           

Σήμερα, δυστυχέστατα, από τη μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας η ελληνική πολιτεία φρόντισε να βγάζει αγράμματους.                     

Να βγάζει παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο και δε γνωρίζουν ούτε καν τις πράξεις της αριθμητικής, που δε γνωρίζουν γραφή κι ανάγνωση.                        

Ζούμε στην απόλυτη παράνοια και ζούμε όχι το τέλος μιας εποχής, αλλα το τέλος ενός λαού!                      

Θόδωρος:                             

Ας ελπίσουμε ότι κάνετε λάθος…                                

Συνεχίζοντας αυτό που περιγράφετε και ως γνώστης της Βυζαντινής μουσικής, μιλώντας για την Βυζαντινή μουσική στην Ελλάδα, πιστεύετε ότι το επίπεδο διατηρείται υψηλό ή έχουμε απωλέσει ανεπιστρεπτί σημαντικά κομμάτια παράδοσης στο πέρασμα από γενιά σε γενιά;                           

Χάλαρης:                           

Όχι δεν έχουμε χάσει τίποτα!                      

Από τη στιγμή που η λόγια μουσική μας παράδοση υπάρχει γραμμένη και υπάρχει  διάσπαρτη σε όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου δεν έχει χαθεί τίποτα!                           

Απλά, αυτό που χρειάζεται είναι η επαναδημιουργία της υποδομής εκείνης…                        

Θόδωρος:                         

Το ότι βρίσκεται γραμμένη δε σημαίνει ότι είναι και ζωντανή…                                  

Χάλαρης:                                  

Λέω ότι  για να ζωντανέψει, είναι πάρα πολύ απλό, αρκεί να υπάρξουν οι υποδομές εκείνες που θα την κάνουν αναγνώσιμη και που θα την διαδώσουν.                           

Επειδή έχω πλέον πειστεί ότι  εδώ δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να συμβεί, αντιθέτως όλοι μαζί έχουν συμμαχήσει, όλος ο πολιτικός κόσμος, να στραβώσει τον ελληνικό λαό ώστε να τον ληστέψει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έχω λάβει κι εγώ τα μέτρα μου και αυτή τη στιγμή υπάρχει μια ομάδα ολόκληρη, ένα κονσόρτσιουμ φορέων το οποίο έχει συμπήξει ένα ευρωπαικό οργανισμό με έδρα εκτός Ελλάδος προκειμένου να κάνει ακριβώς αυτή τη δουλειά και να προχωρήσει στην αξιοποίηση ενός πολιτιστικού πακτωλού που αφορά στο σύνολό της την Ευρώπη και θα έλεγα στο σύνολό του τον πλανήτη.                                

Θόδωρος:                               

Κύριε Χάλαρη, διαβάζοντας το βιογραφικό σας ήθελα να αναφέρω κάποια χαρακτηριστικά μέρη αλλά δεν ήξερα τι να πρωτοαναφέρω!                      

Είναι εξαιρετικά πλούσιο και πολύ ενδιαφέρον.                        

Θα ήθελα να αναφέρετε αυτά που αισθάνεστε εσείς ως ιδιαίτερα σημαντικά, για σας… από σπουδές, από παραγωγές, από ορχήστρες, έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με τη Θεσσαλονίκη…                      

Χάλαρης:                             

Κοιτάξτε, νομίζω ότι ευτύχησα να κάνω μόνο ό,τι ήθελα, μόνο ό,τι μου άρεσε, μόνο ό,τι θεώρησα σημαντικό!                    

Το γεγονός αυτό το έχω πληρώσει πάρα πάρα πολύ ακριβά… το πλήρωσα μέχρι και με την υγεία μου. Δεν έχω τίποτα να εξαιρέσω ούτε υπάρχει κάτι που δεν θα το έκανα, αν ξαναζούσα.                    

Θεωρώ ότι ήταν σημαντικότατο το Μουσείο και το Ίδρυμα που έφτιαξα στη Θεσσαλονίκη, το οποίο κατεστράφη από μωρία και ανικανότητα…το έχασε η πόλη…και η πόλη πρέπει να σας πω δεν ανθέστην καθόλου σ’αυτό το γεγονός!                       

Τώρα έφτιαξα ένα καινούργιο μουσείο στην πατρίδα μου, στην Οία της Σαντορίνης.                     

Τα εγκαίνια έγιναν πολύ πρόσφατα.                          

Θόδωρος:                   

Η ορχήστρα υφίσταται;                              

Χάλαρης:                          

Δυστυχώς δεν υφίσταται…μια σπουδαία ορχήστρα!                               

Θόδωρος:                           

Πολύ σπουδαία, πραγματικά…                             

Χάλαρης:                            

Τώρα θα γίνει μια καινούργια…με ευρωπαίους…                      

Θα γίνει ένα Master class μέσα στο μήνα, ύστερα μια επιλογή μουσικών και μετά θα ξεκινήσει ένα εργαστήριο, με έδρα τη Βενετία, που θα συγκεντρώνει νέους μουσικούς απ’ όλο τον κόσμο οι οποίοι  έχουν ήδη ασχοληθεί με τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή μουσική και ενδιαφέρονται να σχοληθούν με την κοσμική βυζαντινή μουσική.                       

Η ορχήστρα αυτή θα ξεκινήσει να έχει σκηνική παρουσία σε επίπεδο συναυλιών, στα φεστιβάλ τα ευρωπαϊκά, στο φεστιβάλ της Ραβέννα - η οποία Ραβέννα είναι εταίρος σ’ αυτήν την προσπάθεια, και το ωδείο της Ραβέννα επίσης – πρώτα ο Θεός, το καλοκαίρι που μας έρχεται…                        

Θόδωρος:                         

Με το καλό…                   

Από τις σπουδές σας στα μαθηματικά, την κυβερνητική και τον αυτοματισμό και αυτά ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 (!),  στην δομική ανάλυση της Βυζαντινής μουσικής.                     

Αυτά…πως τέμνονται;                     

Χάλαρης:                         

Τέμνονται στο γεγονός ότι αυτή η δομική ανάλυση της βυζαντινής μουσικής δίνει την ευκαιρία να υπάρξει μια σπουδαία συνεργασία, εν εξελίξει αυτή τη στιγμή, με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών προκειμένου να υπάρξει αυτοματοποίηση της μεταγραφής...να υπάρξουν λογισμικά που να επιτρέπουν την αυτόματη μεταγραφή της παλαιάς βυζαντινής μουσικής και κάποιες μορφές από την δυτικοευρωπαϊκή μουσική που είναι εξόχως κοντινές σε μια αναγνώσιμη γλώσσα.                

Αυτό λοιπόν που συνέβη και ολοκληρώθηκε το ’74 σαν επιστημονική εργασία αποτελεί τη βάση αυτής της συνεργασίας.                          

Θόδωρος:                        

Μεταγραφή, όταν λέτε, εννοείτε σε σύγχρονη βυζαντινή γραφή ή σε…                          

Χάλαρης:                       

Εννοώ σε σύγχρονη μουσική γραφή και σε σύγχρονη βυζαντινή γραφή.                          

Θόδωρος:                        

Και στα δύο…πολύ ενδιαφέρον…
Η σύγχρονη μουσική πραγματικότητα έχει χώρο για τη δουλειά που κάνατε με τις…                                  

Χάλαρης:                         

Τον χώρο τον φτιάχνουμε μόνοι μας!                           

Δεν περιμένουμε να μας πει ο κάθε καραγκιόζης τι θα κάνουμε!                        

Διότι τότε θα είχαμε μείνει στην κυρία που εκδίδει πορνοταινίες και στα παρόμοια… σε όλους αυτούς που μολύνουν με την παρουσία τους το κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας.                 

Όχι, τον χώρο θα τον φτιάξουμε εμείς.                    

Η κοινωνία βεβαίως και είναι έτοιμη.                    

Φαντάζεστε ότι η κοινωνία μας είναι ένα συνονθύλευμα ηλιθίων που χάφτει αυτές τις αθλιότητες που της σερβίρουν από νωρίς το πρωί ως αργά το βράδυ;                                   

Θόδωρος:                             

Λίγο πριν δεν λέγαμε ότι στην κοινωνία υπάρχει μια κατάπτωση, ότι είναι μια κοινωνία που δέχεται ό, τι της σερβίρουν;                             

Χάλαρης:                         

Ναι, δεν πρέπει να τελειώσει αυτό; Και για να τελειώσει αυτό πρέπει να της δώσουμε κάτι άλλο, να της δείξουμε έναν άλλο δρόμο.                      

Η κοινωνία αυτή πρέπει να γίνει η κοινωνία της δεκαετίας του ’70 και του ’80…                          

Θόδωρος:                       

Πίσω ολοταχώς δηλαδή…                                 

Χάλαρης:                            

Η σημερινή κοινωνία που ανέχεται τους κίναιδους, τις πορνοστάρ, τα σιχάματα από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ να λένε αρλούμπες στα μίντια και να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο ο οποίος δεν έχει καταλάβει σε τι καζάνι μέσα βράζει και πώς θα βράσει σε λίγο…                        

Θόδωρος:                            

Αυτό που ρωτάω είναι αν όλη αυτή η κοπιώδης προσπάθεια, όλων αυτών των ετών, βρίσκει ανταπόκριση  τώρα ή αφήνει παρακαταθήκη;                                     
Χάλαρης:                                   

Βεβαίως  και βρίσκει ανταπόκριση: 135.000 αναφορές στο έργο μου υπάρχουν πανευρωπαϊκά…                        

Θόδωρος:                     

Εκτός Ελλάδας όμως…                          

Χάλαρης:                           

Εντός Ελλάδας 55.000!                               

Θόδωρος:                       

Ελπιδοφόρο αυτό…                          

Χάλαρης:                            

Μη φαντάζεστε ότι ο κόσμος είναι ηλίθιος!                         

Αλί και τρισαλί! Εδώ περάσαμε από τουρκοκρατία, από κατοχή και επιβιώσαμε….κατοχή είναι κι αυτή και θα περάσει!                               

Θόδωρος:                        

Σας ευχαριστώ πολύ.                                     

Χάλαρης Χριστόδουλος: Βιογραφικό & δισκογραφία